این مقیاس در سال های بین ۱۹۶۰ و ۱۹۶۷ توسط ماکس هامیلتون ساخته شد و برای ارزیابی شدت اضطراب جزو مقیاس های بالینی قرار گرفت. شامل ۱۴ صفت یا رفتار اضطرابی است که هر مورد ۵ رتبه دارد و بر حسب شدت علائم از صفر تا ۴ نمره می گیرد، بنابراین حداکثر نمره کلی ۵۶ است. همبستگی این پرسشنامه با پرسشنامه بک ۶۰/۰، با SCL-90 برابر ۷۳/۰ و با ارزیابی بالینی ۷۷/۰ گزارش شده است. پایایی آن توسط حق شناس (۱۳۸۹) از طریق بازآزمایی ۸۱/۰ گزارش شده است.
این مقیاس توسط یک فرد مصاحبه گر درجه بندی می شود، نه توسط خود مراجع. ارزیاب اطلاعات لازم برای تکمیل آن را از طریق مصاحبه، تاریخچه، وابستگان و مشاهده به دست می آورد. برای هر یک از ۱۴ صفت یا رفتار، با توجه به توضیح و تعریف آن، درجه ای را از صفر (وجود ندارد) تا ۴ (خیلی شدید) انتخاب کنید. توجه: ارزیاب برای جلوگیری از هرگونه تأثیر ناخواسته، از مطالعه ارزشیابی های قبلی مراجع خودداری کند.
سه سؤال اول از ۱۴ سؤال این آزمون:
۱.خلق مضطرب
۲.تنش یا انقباض عضلانی
۳.ترس
هر مورد در یک طیف ۵ نمره ای از صفر تا ۴ امتیاز می گیرد؛ حداکثر نمره هر مورد ۴ و حداکثر نمره کلی ۵۶ است. گزینه ها در همه موارد یکسان است و سؤال معکوس وجود ندارد. تعریف عملیاتی هر درجه در فیلد description گزینه ها و توضیح هر صفت در فیلد description سؤال آمده است. این مقیاس خرده مقیاس ندارد، بنابراین categories خالی است و category_ids سؤال ها هم خالی است. توجه مهم: سند صریحاً می گوید هیچ اطلاعاتی برای تعبیر و تفسیر نمره وجود ندارد و برای تهیه نقطه برش این آزمون باید تحقیقات دقیق به عمل آید؛ عدم وجود هنجاریابی نیز یکی از انتقادات وارده به این آزمون است. به همین دلیل statuses و result خالی هستند. سند توصیه می کند از این آزمون برای ارزیابی روند درمان و میزان بهبودی بیمار استفاده شود، یعنی مقایسه تغییر نمره بیمار در فاصله بین دو اجرا، و همچنین تحلیل محتوای پاسخ به هر مورد.
نتیجهی این آزمون یک ابزار خودسنجی است و بههیچوجه جایگزین ارزیابی، تشخیص یا درمان توسط روانشناس یا روانپزشک نیست. اگر نشانههای شما آزاردهندهاند یا در زندگی روزمرهتان اختلال ایجاد کردهاند، با یک متخصص سلامت روان مشورت کنید.
در شرایط اضطراری یا هنگام وجود افکار آسیب به خود، فوراً با اورژانس اجتماعی ۱۲۳ یا صدای مشاور ۱۴۸۰ تماس بگیرید.