

این مقیاس در سال های بین ۱۹۶۰ و ۱۹۶۷ توسط ماکس هامیلتون ساخته شد و برای ارزیابی شدت اضطراب جزو مقیاس های بالینی قرار گرفت. شامل ۱۴ صفت یا رفتار اضطرابی است که هر مورد ۵ رتبه دارد و بر حسب شدت علائم از صفر تا ۴ نمره می گیرد، بنابراین حداکثر نمره کلی ۵۶ است. همبستگی این پرسشنامه با پرسشنامه بک ۶۰/۰، با SCL-90 برابر ۷۳/۰ و با ارزیابی بالینی ۷۷/۰ گزارش شده است. پایایی آن توسط حق شناس (۱۳۸۹) از طریق بازآزمایی ۸۱/۰ گزارش شده است.
این مقیاس توسط یک فرد مصاحبه گر درجه بندی می شود، نه توسط خود مراجع. ارزیاب اطلاعات لازم برای تکمیل آن را از طریق مصاحبه، تاریخچه، وابستگان و مشاهده به دست می آورد. برای هر یک از ۱۴ صفت یا رفتار، با توجه به توضیح و تعریف آن، درجه ای را از صفر (وجود ندارد) تا ۴ (خیلی شدید) انتخاب کنید. توجه: ارزیاب برای جلوگیری از هرگونه تأثیر ناخواسته، از مطالعه ارزشیابی های قبلی مراجع خودداری کند.
سه سؤال اول از ۱۴ سؤال این آزمون:
۱.خلق مضطرب
۲.تنش یا انقباض عضلانی
۳.ترس
هر مورد در یک طیف ۵ نمره ای از صفر تا ۴ امتیاز می گیرد؛ حداکثر نمره هر مورد ۴ و حداکثر نمره کلی ۵۶ است. گزینه ها در همه موارد یکسان است و سؤال معکوس وجود ندارد. تعریف عملیاتی هر درجه در فیلد description گزینه ها و توضیح هر صفت در فیلد description سؤال آمده است. این مقیاس خرده مقیاس ندارد، بنابراین categories خالی است و category_ids سؤال ها هم خالی است. توجه مهم: سند صریحاً می گوید هیچ اطلاعاتی برای تعبیر و تفسیر نمره وجود ندارد و برای تهیه نقطه برش این آزمون باید تحقیقات دقیق به عمل آید؛ عدم وجود هنجاریابی نیز یکی از انتقادات وارده به این آزمون است. به همین دلیل statuses و result خالی هستند. سند توصیه می کند از این آزمون برای ارزیابی روند درمان و میزان بهبودی بیمار استفاده شود، یعنی مقایسه تغییر نمره بیمار در فاصله بین دو اجرا، و همچنین تحلیل محتوای پاسخ به هر مورد.