
انجمن روان پزشکی آمریکا این مقیاس را برای ارزیابی بیماران در مصاحبه اولیه پیشنهاد می کند. نسخه بالغین مشتمل بر ۲۳ سؤال است که ۱۳ حوزه روان پزشکی را ارزیابی می کند: افسردگی، خشم، مانیا، اضطراب، علایم جسمانی، افکار خودکشی، سایکوز، مشکلات خواب، حافظه، افکار و رفتارهای تکراری، گسستی، کارکرد شخصیتی و مصرف مواد. هر آیتم میزان ناراحتی فرد در اثر علائم مشخص طی ۲ هفته گذشته را می سنجد. این مقیاس توسط خود فرد و یا فرد همراه تکمیل می شود و جهت کمک به شناسایی زمینه هایی که نیاز به بررسی بیشتر دارند و همچنین پیگیری تغییرات علائم در طی زمان به کار می رود.
سؤال های زیر راجع به عواملی است که ممکن است باعث ناراحتی شما شده باشند. برای هر سؤال، گزینه ای را انتخاب کنید که بهترین توصیف برای میزان یا تناوب ناراحتی شما از هر مشکل در طی دو هفته گذشته است. اگر فرد دچار ناتوانی است و قادر به تکمیل فرم نیست (به عنوان مثال فرد دچار دمانس)، فرد همراه بالغ می تواند آن را تکمیل کند. در زمان های پیگیری ترجیح بر این است که همان فرد همراه قبلی فرم را تکمیل نماید.
سه سؤال اول از ۲۳ سؤال این آزمون:
۱.تمایل یا لذت اندک در انجام کارها؟
۲.احساس دلتنگی، غمگینی یا ناامیدی؟
۳.احساس تحریک پذیری، بدخلقی یا عصبانیت بیش از معمول؟
هر آیتم در یک مقیاس ۵ درجه ای از ۰ تا ۴ ارزش گذاری می شود و گزینه ها در همه سؤال ها یکسان است؛ سؤال معکوس وجود ندارد. توجه مهم: در این ابزار نمره ها جمع نمی شوند و نمره کل وجود ندارد. نمره هر حوزه برابر بالاترین نمره در میان سؤال های همان حوزه است (score_method = max) که در فرم در ستون «بالاترین نمره حوزه» توسط پزشک ثبت می شود. سپس این نمره با حد آستانه همان حوزه (threshold_score) مقایسه می شود: برای بیشتر حوزه ها ارزش گذاری «خفیف» (نمره ۲) یا بیشتر، و برای سه حوزه افکار خودکشی، سایکوز و مصرف مواد ارزش گذاری «اندک» (نمره ۱) یا بیشتر، به عنوان راهنما برای بررسی بیشتر و تعیین لزوم ارزیابی جزئی تر و اجرای مقیاس های سطح ۲ به کار می رود. قضاوت بالینی باید راهنمای تصمیم گیری باشد.