پرسشنامه اضطراب اشپیلبرگر که در سال ۱۹۷۰ برای اندازه گیری اضطراب وضعی (حالت) و اضطراب صفتی ساخته شد. این ابزار خودسنجی ۴۰ سؤالی دارد؛ ۲۰ سؤال اضطراب وضعی و ۲۰ سؤال اضطراب صفتی. کاربرد آن از ۱۵ سال به بالا است و در موقع اجرا ابتدا فرم اضطراب وضعی و سپس فرم اضطراب صفتی به آزمودنی داده می شود، زیرا اجرای فرم صفتی در ابتدا جو عاطفی ایجاد می کند که بر نمرات وضعی تأثیر می گذارد. دامنه نمرات هر مقیاس از ۲۰ تا ۸۰ و دامنه نمره کل از ۴۰ تا ۱۶۰ است.
سه سؤال اول از ۴۰ سؤال این آزمون:
۱.احساس آرامش میکنم
۲.احساس امنیت می کنم
۳.هیجان زده هستم
برچسب گزینه ها در دو مقیاس یکسان نیست، بنابراین گزینه ها به صورت سراسری تعریف نشده اند و هر سؤال گزینه های خود را دارد. همچنین بخشی از سؤال ها معکوس نمره گذاری می شوند (reverse_scored = true) که در آنها امتیاز گزینه ها از ۴ به ۱ نزول می کند. اگر آزمودنی حداکثر ۲ سؤال را بدون پاسخ بگذارد می توان متوسط نمره او در سایر سؤال ها را به او داد، ولی اگر ۳ سؤال یا بیشتر را خالی بگذارد نتیجه آزمون قابل اعتماد نیست.